GEMEENPLAATSEN
Werkloosheid is in Vlaanderen geleidelijk vervangen door arbeidsschaarste. Door de daling van de beroepsbevolking komen we niet in knelpuntberoepen handen tekort maar wordt het een algemeen verschijnsel. Dat zal ongetwijfeld steeds meer wegen op de lonen. Zelfs al zijn de cao-loonstijging redelijk, men ziet nu al de zgn. loondrift toenemen. Het gaat om toenames van vergoedingen in de bedrijven zelf. In 2006-2007 was de aangroei van deze loondrift (1,7 pct.) meer dan dubbel zo sterk dan de reële conventionele loonstijging (0,7 pct.). Onnodig te zeggen dat dit weegt op de competitiviteit van de ondernemingen hoewel geleidelijk aan geheel West-Europa en zelfs verder, in de ban van het arbeidstekort zal raken. Vandaag hoort men in de politiek spreken over opening van de ‘grenzen’ binnen Belgïe, de EU en zelfs daarbuiten, tewerkstelling van asielzoekers en zelfs van illegalen. Taboes sneuvelen althans bij de zgn. politieke elite.
De explosieve groei van de Chinese en Indische economieën zetten steeds meer druk op de energie- en grondstoffenmarkten met de prijsstijgingen van dien. Indirect doen ze zelfs de voedselprijzen stijgen omdat land dat verbouwd wordt voor biobrandstoffen niet meer voor voedselproductie kan dienen. Hier stoten we ook steeds meer op absolute grenzen die alleen verlegd kunnen worden door drastisch hogere efficiëntie in het verbruik van energie en grondstoffen. In afwachting hiervan zullen de prijzen stijgen.
Als er meer inflatie komt omdat de lonen en andere kosten stijgen zal ook de nominale rente stijgen en dus vertragend werken op de economische groei en op de overheidsbegrotingen met hun openbare schuld.
We zullen dus alles met een nieuwe blik moeten bekijken. Dikwijls zijn het gewoon de feiten die ons leiden. Ideeën moeten zich aan die feiten aanpassen. Dat is des te meer waar in een wereldeconomie waar geen internationale overheid aanwezig is om te sturen.
Reacties