Vakantiesprokkels VI

Gisteravond overnachten we in Brugge waar mijn schoonzus een bred&breakfast verzorgt in een echt Brugs burgershuis in de Sint-Niklaasstraat, uiterst smaakvol gestaureerd. Vanuit de kamers zie en hoor je het Belfort. A la recherche du temps perdu.

Tevoren waren we bij een vriend die ook een indrukwekkende verzameling hedendaagse kunst heeft. Ik heb dit soort kunst leren waarderen in Watou. Ook hier moet men de vooroordelen laten vallen en onbevangen op zoek gaan naar het waardevolle, onkruid en tarwe scheidend. Open voor de symboliek die er bij de besten steeds in verwerkt is.

Een deel van de Vlaamse sportjournalistiek en sportwereldje is nu behept door de medaillejacht en het voorlopig uitblijven van een 'vette vis'. Het kritisch-negatieve toontje overheerst weer. De verzuring remember. Gelukkig zijn vele atleten nog echt: hun enthousiasme na een goede prestatie, ook al is het resultaat niet van de wereldniveau, maakt veel goed. Tenlotte zijn we met tien miljoen (volgens sommigen met zes) op de zes miljard!