In vakantietijden zijn de dagen trager, zeker als er zon is.
Vanavond verloor Anderlecht in een onbekende stad, in Borizow! Een stadje in Wit-Rusland om voor altijd te vergeten. Mijn grootvader en vader waren supporters van RSCA, mijn nazaten eveneens, misschien Lander ook ooit. Het kenmerk van een supporter is trouw, dat oude woord. For better and for worse.
Alexander Soljenitsyn is gestorven. Ik las het 'Kankerpaviljoen' in 1970. Ik heb nog ergens de Franse tekst liggen van een toespraak die hij in de Harvard universiteit hield, 'Le déclin du courage', tegen de westerse individualistische cultuur. Zijn anticommunisme en zijn kritiek op onze 'way of life' maakten hem in links West-Europa niet geliefd. Twee jaar geleden las ik zijn memoires van de jaren 1979-1984, 'Esquisses d'exil'. Ze konden mij minder bekoren wegens te ijdel en te bitter. Maar hij was een reus omdat hij dierf zeggen: 'Ich nicht'. De definitie van moed. In de jaren tachtig las ik werk van vele dissidenten: Grigorenko, Sacharov, Zinoviev. Altijd sterk anticommunist geweest. Ik vond het onaanvaardbaar dat er geen vrijheden waren bij hoogbeschaafde Europese volkeren en dat er een Ijzeren Gordijn en een Muur konden bestaan. Het geruisloos en geweldloos verdwijnen van het kommunisme is één van de grootste gebeurtenissen van de laatste eeuwen zelfs. Solsjenitsyn, Walesa, Paus Woytila hebben een echt historische rol gespeeld.
Vanmorgen haalden we een autoplaat af voor een nieuwe wagen bij de BIV in de 'Vooruitgangsstraat' in Brussel. Enkele jaren geleden moest ik een oude plaat teruggeven in het mooie maar volledig ongeschikte Résidence Palace. Alles is nu gedigitaliseerd en vooral gedepolitseerd. Waar is de tijd dat er politiek diestbetoon nodig was om snel een autoplaat en een telefoonaansluiting te bekomen? Een performante federale dienst! Of mogen we dat niet meer zeggen in het nieuwe 'politiek correcte' denken in Vlaanderen?
De eerste dagen na het einde van de parlementaire werkzaamheden veertien dagen geleden heb ik tussendoor besteed aan een tekst over de kerkvader Augustinus! Ik had dat op een onbewaakt ogenblik aanvaard. Boeiende lectuur over de periode van de val van Rome in de 5de eeuw toen een oude wereld instortte en hoe de Kerk op enkele decennia van een vervolgde minderheid een officiële godsdienst werd. De problemen van de Kerk zijn trouwens toen begonnen. Macht perverteert snel. Augustinus was in die tijd een reus. Ook hij kon alleen staan.
Maar ik was evenzeer in Watou voor de jaarlijkse bedevaart naar de Poëziezomer met als thema 'Dat de verte nabijer dan ooit was'. Kunst en natuur in het weidse landschap van de 'schreve', de grensstreek gaan hier samen. Niet ver vandaar is de abdij van Westvleteren waar mijn schoonbroer monnik is. Een vleteren drink ik zelf haast alleen maar in de abdij maar ik ga wel bevoorrraad door mijn bevoorrechte familieband naar huis.
De zomer van 2008 zal voorgoed doorgaan als de maand van Lander, ons eerste kleinkind. De rest heeft minder belang. Gelukkig zijn we trouwens ver weg van Hertoginnedal 2007 waar alles begon mis te gaan.
Reacties